ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺭﯾﻢ ﺍﺯ ﭼﺸﻢﻫﺎﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ...

ﺑﺮﻫﻮﺕِ ﺑﯽ ﮐﺴﯽ
ﯾﻌﻨﯽ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ

ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﻡ
ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﯾﺪ

ﯾﻌﻨﯽ ﮐﺸﻤﮑﺶِ ﺑﯿﻦ ﻣﺮﺯ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﺑﻮﺩﻥ

ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ
ﯾﻌﻨﯽ ﺗﺨﺖ ﺧﻮﺍﺏﻫﺎﯼ ﺧﺴﺘﻪ

ﯾﻌﻨﯽ ﺧﻮﺩﺕ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﺧﻮﺩﺕ
ﺑﺎ ﯾﮏ ﺑﺎﻝ ﺷﮑﺴﺘﻪ

ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺭﯾﻢ
ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﺯ ﺣﺴﺮﺕ ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﭼﺸﻢﻫﺎﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﺭﻓﺘﻪﻫﺎ ﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﯽﮔﺮﺩﻧﺪ

ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻃﺮﻓﺶ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪﯼ ﻏﺮﻭﺏ ﻣﯽﮐﻨﺪ
ﻫﯿﭻ ﻓﺮﺩﺍﯾﯽ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﯽﮐﻨﻢ
ﻫﯿﭻ ﻓﺮﺩﺍﯾﯽ
ﺭﻭﺯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﯿﺴﺖ

ﻧﯿﮑﯽ ﻓﯿﺮﻭﺯﮐﻮﻫﯽ

 

/ 0 نظر / 11 بازدید